Velmer Fassel

Velmer FasselAl snel nadat Velmer Arthur Fassel (1919-1998) begonnen was met zijn studie in Iowa, werd hij als jeugdig analytisch chemicus betrokken bij het Manhattan project voor de ontwikkeling van de Amerikaanse atoombom. Hier maakte hij gebruik van de toenmalige emissiespectrografische technieken om sporenelementen in uranium te bepalen. Na de oorlog zette hij zijn studie voort om na zijn promotie toe te treden tot de Iowa State University, maar tevens als groepsleider van het Ames Laboratory van het ministerie van energie, waar hij tot zijn pensionering in 1987 zou blijven werken.
Hoewel een hete gas-ontlading (een plasma) opgewekt met een inductiespoel al eerder in de fysische literatuur was beschreven waren de Engelsman Greenfield en de Amerikaan Fassel  de eersten die in het midden van de zestiger jaren de analytische potentie van het inductief gekoppelde argonplasma(ICP) onderkenden. Fassel’s ontwerp met drie concentrische kwartsbuizen en een bescheiden argonstroom van 1 l/min om het plasma te ‘doorboren’ zou uiteindelijk de voorkeur krijgen, maar aanvankelijk was de aanvoer van een vernevelde monsteroplossing met zo weinig argon een moeilijk vraagstuk. Ultrasone verstuiving was te grillig en de oplossing kwam van speciaal ontwikkelde pneumatische verstuivers en van de door Babington ontwikkelde V-groef verstuiver, die vandaag de dag populair is voor organische oplosmiddelen en oplossingen met hoge zoutconcentraties. In 1974 verschenen de eerste commerciële uitvoeringen van ICP’s op de markt.
Terwijl de toepassing van het ICP voor atomaire fluorescentie minder succes had, was Fassel wel één van de eersten die in 1980 een interface beschreef voor gebruik van het ICP als ionenbron voor de massaspectrometer, wat in de navolgende twintig jaar tot de spectaculaire groei van ICP-MS heeft geleid.
Fassel was een nauwgezet publicist, die hoge eisen stelde aan zijn medewerkers en aan de auteurs van Spectrochimica Acta, waarvan hij editor was van 1952 tot 1965.

R.H. Wendt, V.A. Fassel, Anal. Chem. 37 (1965) 920-922.

R.H. Wendt, V.A. Fassel, Anal. Chem. 37 (1965) 920-922.